بیدارم . . .

و کم کم حالی ام می شود که دیشب هم گذشته است . . .

 

یاد تو ام . . .

 

 

ببخش اگر گاهی روی استواری شانه هایت سنگینی می کنم . . .

ببخش . . .

 

 

 

 

 

 

بی حادثه ای محزون این روزها رانفس می کشم مدام و بالا می آورمشان مدام تر  . . .

و دلم درد می کند از خالی کلمات  . .

.از سنگینی فریبنده ی آرام گرفتن . . .

 و کم کم باورم میشود که تو از شمارش معکوس روزها نگرانی . . .

من . . .

دلم یک اتفاق هزار ساله میخواهد

و یک شیر آب سرد که دستهایم را از سلاخی کردن روزگار بشویم . . .

 

 

 

 

. . .