| تبليغات | X |
|
خاک تلخ
|
||
پرندگان پشت بام را دوست دارم
دانه هایی را که هر روز برایشان میریزم
در میان آنها
یک پرنده ی بی معرفت هست
که میدانم روزی به آسمان خواهد رفت
و بر نمی گردد.
من او را بیش تر دوست دارم .
" گروس عبدالملکیان "
ـــ دلم تنگه ...
راننده در اتوبوس را نبسته . . .
باد می آید و تکه های جامانده ی خواب نیمه کاره ی دیشب را از چشمهای من می برد . . .
من چقدر این خیابان را دوست دارم . . .
سر این کوچه که ورود به آن ممنوع است ،دختری به دستهای پسری گره میخورد . . . و می خندد . . .
زمین از طنین خنده اش می لرزد . . . کسی نمی فهمد . . .
زمین غریب که با یادش نمی آوریم. . .
تا روزی که زیر خاکش سراغ قدمهای گمشده مان را بگیریم . . .
. . .
تکانهای اتوبوس کلمه ها را کج و کوله می کند . . .
یک نفر در دورترین جای جهان خط کهنه ی نوشته های مرا می شناسد . . .
نپرس که از کجا . . . ولی میدانم . . .
. . .
فکرم می پرد . . .
(بی بال پریدن هم عالم عجیبی دارد که فقط دل می داند . . .)
. . . به تو می رسم . . .
چقدر به هوایت محتاجم . . .
در تک تک این نفسهایی که طاقت ماندن ندارند و زود میگذرند . . .
تو صدا کردن نامم را نمی دانی . . .
دیدنم را نمی توانی . . .
وقتی راه دراز شب را تا روشنی با مداد ، تنها نشسته ام . . .
. . .
دیر شد !
باید این کاغذ و مداد و تمام این خیالها را جمع کنم . . .
ایستگاه بعد پیاده می شوم
یادم باشد . . .
دستهای من چقدر از تاریکی عمیق جیبهایم می هراسند . . .
شاید بهتر است بگذارم پر از تنبلی آفتاب باشند . . .
سرد و سرخ . . . مثل پاییز . . .
. . .
با تو ام . . . با خود خود تو . . .
می خوام کنارت باشم . . . کنار تو . . .
اینو می فهمی . . .؟
بهم بگو که می فهمی . . .
بهم بگو . . .
بگو . . .
بگو
. . .
می گی . . . ؟؟!
من عجیب آلوده ی تمام این رفتن ها و باز آمدن هایم . . .
آمیخته با خاکستری این خیابانهای تکراری . . .
خلاصه شده در احساس این دستها . . .
این منم . . .
آلوده ی تمام این کتاب ها و کلمات . . .
غرق در حوصله ی عجیب تمام این روزها . . .
. . .
ولی
نمی دانم چرا
تنها
به فکر آن یک دم تو ام که
آلوده به من است تا همیشه . . .
و فقط این گونه است که زندگی هنوز هم زنده گی ست . . .
.
.
معنا گم کرده ام . . .
و تو . . .
خود را نمی گیری از من . . .
نمی گیری . . .
نمی گیری . . . . .
نمی گیری . . . . . .
. . .
شکرت به خاطر تمام چیزهایی که خواستم و ندادی . . . دادی و گرفتی . . . تا از یادم نرود که دوست ترم داری از آنچه این "من " خود را . . .
قامت ترک خورده ی این قلم را
به اعتبار کدام یک از این کلمه های مجنون
پیوند میزنی به چشمانت . . . ؟!
. . .
دست یاری نمی کند . . .
دل هم که راه خودش را گرفته و می رود . . .
. . .
از چه بگویمت . . . ؟؟
ــ عجیب دوست دارم این آهنگ رو . . . عجیب . . .
اونی که مدعی بود عاشقته
تو رو تو فاصله ها تنها گذاشت
بی خبر رفت
بی خبر رفت و تو این بی راهه ها
رد پاشم واسه چشمات جانذاشت . . .
. . .
من و هر ثانیه و جنون تو
واسه من همین خیالتم بسه
بذار جاده ها اشتباه برن
ما که دستمون به هم نمی رسه
نمی رسه . . .
با حریر پیله های کاغذی
واسه من جاده رو ابریشم نکن
من به پروانه شدن نمی رسم
حرمت فاصلمونو کم نکن . . .
من باهارم تو زمین
من زمینم تو درخت
من درختم تو باهار
ناز انگشتای بارون تو باغم میکنه
میون جنگلا تاقم میکنه
تو بزرگی مث شب
اگه مهتاب باشه یا نه
تو بزرگی
مث شب
خود مهتابی تو اصلا ، خود مهتابی تو .
تازه وقتی بره مهتاب
و هنوز
شب تنها
باید
راه دوری رو بره تا دم دروازه ی روز ـــ
مث شب گود و بزرگی
مث شب
تازه روزم که بیاد
تو تمیزی
مث شبنم
مث صبح
تو مث مخمل ابری
مث بوی علفی
مث اون ململ مه نازکی
اون ململ مه
که رو عطر علفا ، مثل بلاتکلیفی
هاج و واج مونده مردد
میون موندن و رفتن
میون مرگ و حیات .
مث برفایی تو
تازه آبم که بشن برفا و عریون بشه کوه
مث اون قله ی مغرور و بلندی
که به ابرای سیاهی و به بالای بدی می خندی ...
من باهارم تو زمین
من زمینم تو درخت
من درختم تو باهار
ناز انگشتای بارون تو باغم میکنه
میون جنگلا تاقم میکنه
"شاملو "
بارون می آد . . .
میوه ی کال درخت آرزوی اینانم ...
که رسیدنش را
این خورشید های همیشه
یاری نمی کند ...
...
چه حقارت با شکوهی ست
طلوع ابدی امروز
که می پیوندد به فردا
و سیل عظیم هزاران فردا
که میشکند ...
می برد...
و باز نمی آورد ...
کجاست دستهای تو
که نوازش کند تمنای عظیم مرا
برای تشنگی
برای خاک ...
کجایی که بی وحشت
چشم بگشایی
به دیدن نیمه ی تاریک من
که هیچ آفتابی ندیده است ...
و مرا از شاخه های این درخت برگیری
...
. . .
توی خرمن سکوتم شعله های آتیشه . . .
با " تو" هستم ...! یگانه ترین " تو " ....
بالاخره کی می خواهی نمره های تمام امتحان های مرا اعلام کنی ...
این بار ورقه را سفید می دهم ...
شوخی نمی کنم ...
خواهش می کنم قبول کن ...
خواهش می کنم
...
باز هم این کره ی خاکی کوچک ...
تا دمی مینشینم اما ... سر می خورم ...
باز به قعر خودم پرتاب میشوم ...و گریه ام می گیرد ...و چشمهایم که نمی دانم چرا ولی میخواهند قوی باشند ...
دلم میخواهد دروغ های بزرگ بگویم ...
و کوچک و کوچک تر شوم ...
باور میکنی ...
دروغ هم که نگویم یکی از همین لحظه های نزدیک
احساس کوچک شدن ...مرا از هم میپاشد ...
منتظرش نیستم ...
ولی اتفاق می افتد ...
من هیچ وقت منتظر نیستم
می دانی که
اتفاق بزرگی نیست برای این روزها ...
کمی بزرگتر و عجیب تر از مرگ ...شاید ...
...
کاش میشد کمی بلند تر حرف بزنی ...
گوشهایم پر از هواشده است ...
داد بزن ...
تا بدوم دنبال فریادت ...
...
فراموشی یک وجب از روحت را خاک میکند ...
و آنوقت شاید آسانتر بتوانی بخندی ...
راحت میشوی ...
نمی دانم که می ارزد یا نه ...
...
چقدر بد مینویسم من ...
حالم بهم میخورد ...
جا نیست برای گفتن ...
این تنهایی موجود عجیبیست
عادت هم که بشود باز هم تنهائیست ...
چیزی شبیه روز اول !
دست هایم را دیده ای
گاهی از مشت زدن به این حجم فشرده ی تنهایی که اینجا جا خوش کرده
ورم میکند ...کبود میشود ...
و من شبها دستهایم را زیر بالش می گذارم ...
و از درد تا صبح گریه میکنم ...
و خواب های عجیبی میبینم از دستهایی که قصه دارد ...
یا شاید هم غصه ...
صبح ها سوار اتوبوس میشوم ...
چون دوستش دارم ...
دست به سینه می نشینم تا کسی به دستهای من زل نزند ...
و کسی نمی داند ...
...
برای کسی نمی نویسم ....
خیال میکنم دروغ می گویم کمی ...
...
اگرقول می دهی که نترسی
بیا ...
دستهایم را نشانت بدهم !
این روزها
انگار هیچ فرقی با تو نمی کنم ...
آنقدر که نمی دانم
این چمدان منتظر را تو بسته ای یا من ...
. . .
. . . .
. . . . .
ادامه ی این داستان را نمی دانم !
خیلی وقت است
حسرت "یکی نبود " قصه هایت رامیخورم
و
به خیال آسوده ی این کلاغ ها
حسودی می کنم
که خوب میدانند
آخر هیچ قصه ای
به خانه نمی رسند . . .
. . .
|