آب نه . . .

نگاه نه . . .

لبخند نه . . .

من سکوت می خواهم . . .

چقدر خوبه که اینجا متروکه شده . . . ؟ من توی این دنیا که یه زمانی چقدر زیاد دوستش داشتم متروک شدم ؟ . . . مطمئنم که دیگه کس به اینجاسر نمی زنه . . .

من چقدر دوست دارم اینجا رو . . . خاک تلخم رو . . .

دلم میخواد هر چی از توی ذهنم رد می شه بنویسم . . . دلم میخواد باز باور کنم که می تونم بنویسم . . . دلم میخواد این فشار رو از روی دلم بردارم . . . ولی نمی تونم . . .

چی شدن اون روزایی که همه چیز رو می تونستم بنویسم . . . کلمه ها این همه غریبه نبودن . . .

من این همه غصه دار گم شدن حرفام نبودم . . .

دلم تنگ شده برای تمام اینجا . . .

برای غربت دوست داشتنیش  . . . حتی برای نوشته هایی که خاطره ی روزای خیلی سختن . . .

برای همه کسایی که دیگه نیستن . . . یا هستن و . . . نمی دونم . . .

دلم تنگ شده برای تمام اینجا . . .

. . .

و من حالا اینجام

 با بغضی که نه می شکنه و نه آروم میگیره . . .

      من اینجام : www.khak-e-ravan.blogfa.com

نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم خرداد 1386ساعت 20:27 توسط خود خودم ! |

- شما هر کاری دوست دارید می کنید . . . چون همیشه فکر می کنید که درست عمل می کنید . . .

- هوا یه جور طاقت فرسایی گرمه . . .

- دستم انگار مشت شده و باز نمیشه . . .

-  . . .

- میخواد فریاد بزنم . . .

- بسه ! 

فرصت کم است انگار  . . .

و واژه ها عرق می ریزند در غذاب آور این دوزخی که از بس ناپیداست کسی بودنش را باور نمی کند . . .

حتی من هم !

اینجا هیچ کس نیست که خیالهای مرا مسموم کند . . .

باور کن !

من همیشه میدانم  که صفحات این تقویمها را نمی توان نوشت . . .

سر که برگردانی زمستان است  . . .

صدایت که میزنم اما . . .

آمدن هایت زمان میشود در جریان عمر من . . .

.

.

.

یکی از همین روزها من هزار ساله میشوم . . .

بیدارم . . .

و کم کم حالی ام می شود که دیشب هم گذشته است . . .

یاد تو ام . . .

ببخش اگر گاهی روی استواری شانه هایت سنگینی می کنم . . .

ببخش . . .

بی حادثه ای محزون این روزها رانفس می کشم مدام و بالا می آورمشان مدام تر  . . .

و دلم درد می کند از خالی کلمات  . .

.از سنگینی فریبنده ی آرام گرفتن . . .

 و کم کم باورم میشود که تو از شمارش معکوس روزها نگرانی . . .

من . . .

دلم یک اتفاق هزار ساله میخواهد

و یک شیر آب سرد که دستهایم را از سلاخی کردن روزگار بشویم . . .

. . .

دهان ات را می بویند

مبادا گفته باشی دوستت می دارم

دل ات را می بویند

                           روزگار غریبی ست نازنین

و عشق را کنار تیرک راه بند

تازیانه میزنند .

                         عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

در این بن بست کج و پیچ سرما

آتش را

           به سوخت بار سرود و شعر

                                                  فروزان می دارند .

به اندیشیدن خطر مکن .

                              روزگار غریبی ست نازنین

آن که بر در می کوبد شباهنگام

به کشتن چراغ آمده است .

                             نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

آنک قصابان اند

بر گذرگاه ها مستقر

با کنده و ساتوری خون آلود

                           روزگار غریبی ست نازنین

و تبسم را بر لبها جراحی می کنند

و ترانه را بر دهان .

                         شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

کباب قناری

بر آتش سوسن و یاس

                      روزگار غریبی ست نازنین

ابلیس پیروز مست

سور عزای ما را بر سفره نشسته است .

                   خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد

                                                                                       "شاملو "

ـــ نمی دونم چرا دلم امشب یه دفعه  این شعر رو خواست . . . نمی دونم . . .

عجیب است . . .

حرفم را باور میکنی اگر بگویم یکی همیشه در انتظار است

 و این یعنی عقربه های ساعت به هیچ کاری نمی آیند . . .

 گاهی وقتا آنها را رو ی کاغذ با انگشتهایم له می کنم . . .

شاید برای اینکه قدرتم را حس کرده باشم . . . همین . . .

  و به همین سادگی  کسی . . .

 جایی . . .

هر روز خودش را غرق می کند در رویایی 

و هر بار جسدش را که بیرون میکشند . . . هنوز می خندد . . .

فکرش را نکن . . .

حتی مرگ هم کام دنیا را تلخ نمی کند . . .

موجود عجیبیست . . .